Het omarmen van mijn ALIEN-schap

"Ik wil kort haar!"

Ik neem je mee naar 1981. Ik was 4 jaar jong en woonde in Zoutelande. Daar ging ik naar de kleuterschool ‘de Zandvreters’ (pin me er niet op de naam vast). Alle meisjes in mijn klas hadden lange haren met kleurige elastiekjes, speldjes en vlechten.

“Ik wil kort haar”, zei ik op een middag ferm tegen mijn moeder die verbaasd opkeek (aardappel schillend). Uiteindelijk, lang verhaal kort, knipte de kapper een bloempotkapsel bij me. Why, denk ik nu maar op dat moment voelde ik mezelf über stoer. Ik voelde mezelf niet zoals de kinderen uit mijn klas en wilde er ook niet zo uit zien. Dat gevoel is nooit meer weggegaan.

Me als driejarige, een jaar voordat ik mijn haar liet knippen

"Je bent een Alien"

Mijn verhaal loopt verder op de middelbare school waar ik mezelf élke dag een vreemde eend in die welbekende bijt voelde. Nooit hoorde ik écht ergens bij en dat uitte zich in een opgejaagd, paniekerend gevoel dat ik dagelijks bij me droeg (hierover later meer). Ik droeg het liefst een lange jurk over een spijkerbroek (maar durfde vaak niet) en las tijdens mijn eindexamen andere boeken dan de boeken die op de lijst stonden. “Jij bent net zo’n Alien…” riep iemand eens naar me. Daar moest ik dan wel om grinniken, want dat zou best wel eens waar kunnen zijn. 

Op vakantie met beste vriendin Suzzy naar Spanje

Legergroene Puch met een oranje helm

Mijn pad loopt verder op twee paden, want er is ook een tijd geweest dat ik er perse bij wilde horen. Toch lukte dat nooit echt. Ik reed toen ik 18 jaar was op mijn legergroene Puch met oranje helm (don’t ask) van mijn opa naar mijn werk in Domburg en deed een opleiding die ik niet wilde doen. Ik weet nog dat dat het jaar was dat ik mezelf het meest verloren voelde van alle andere jaren. Doodongelukkig. Dat moment was het eerste moment dat ik bewust stilstond bij het pad dat ik liep. Was dit wie ik was? Wat dit wat ik wilde?

Met mijn moeder in Oostenrijk (op rechts)

Ik kon dat gevoel niet thuisbrengen

En begrijp me goed. Ik WILDE niet anders zijn, ik VOELDE mezelf anders en daar zit een wezenlijk verschil. In deze tijd rennen we namelijk allemaal weg van clichés waardoor juist de niet-clichés cliché worden en willen we onszelf onderscheiden door iets te worden wat we niet zijn. Ik merk aan mezelf dat naarmate ik ouder word (granny talk) ik veel meer luister naar wat ik nodig heb versus wat ik denk dat de ander wil ontvangen van mij.

Een onderdeel van mijn sabbatical van een jaar (lees hier meer over mijn sabbatical) is mezelf nog beter te leren kennen. 

Toneelstuk van school in Rijnsburg (waar ik toen woonde), iedereen moest in het wit komen 😉

Sociaal wenselijk gedrag

Gehoor geven aan wie jij werkelijk bent is lastig, omdat we opgroeien in een maatschappij waarin overlevingsmechanismen zoals sociaal wenselijk gedrag, programmering en conditionering vanuit onveiligheid een rol (bijven) spelen en we de rest van ons leven op zoek gaan naar wie we daadwerkelijk zijn, door dwars door die linies te beuken. Gek is dat eigenlijk, dat we geboren worden met alles wat we nodig hebben om het vervolgens allemaal te vergeten, onszelf iets anders aan te (laten) leren en later weer op zoek te gaan naar wat we eigenlijk al wisten. Bewust of onbewust. 

Samen met mijn lieve boeren-opa, die mij begreep als geen ander

Wie ben ik nu?

Ik schreef vanochtend dus mijn naam op een bladzijde. De bedoeling is dat ik eromheen ga schrijven wie ik ben. Ik ben Rachelle en dan? Ben ik geboren met de stem in mijn hoofd dat ik bescheiden en rustig moet zijn en vooral geen druk gedrag mag laten zien? Ben ik geboren met de eigenschap dat ik graag alleen ben? Ben ik werkelijk niet sportief? Of is het een rookgordijn voor wie ik werkelijk ben? 

We shall see! 

#wordtvervolgd 

8 reacties op “Het omarmen van mijn ALIEN-schap”

  1. Kippenvel. En heel veel glim- tot uitzinnige lachjes in mezelf. Om de teksten die raken en grappig zijn. Maar niet te grappig. Ze gaan diep. Het klopt precies. En die foto’s! Dat ondertitelt alles dan weer (maar dan in beelden, want woorden ondertitelen normaal). Zulke alleszeggende foto’s ook. Ik blijf deze pagina net zolang vernieuwen totdat er een nieuwe blog verschijnt.

  2. Zooooo herkenbaar ♡
    Lagere school,liefst alleen ,voelde me er niet tussen passen. Middelbare presies zo. Iedereen in n bepaald merkkleding, ik niet, mijn moeder naaide zelf kleding die ik verzonnen had 😉
    Raar? Ach…buiten de lijntjes kleuren noemen ze dat. Was ik zelfverzekerd? Verre van dat. Maar me,myself and I, dat was ( en is nog steeds) het fijnst.
    Want vind maar ns iemand die jou écht begrijpt in álles…..
    Mooi verhaal Rachelle, ja knikkend zit ik het te lezen met n bigsmile 😃

    1. Ah wat lief, dank je wel♥️ Ja kleuren zoals we zelf willen kleuren. Zonder lijntjes te zien! Ja iemand vinden die je echt begrijpt is lastig. Inmiddels heb ik zo een mooie groep vrouwen om mij heen en dat voelt ook wel meer gedragen ja. Mooi dat we daarin zoveel herkenning hebben bij elkaar! Liefs.

  3. Wat heerlijk om te lezen en leuk dat je ons meeneemt op jouw reis. Ook in deze blog kwam ik weer overeenkomsten tegen.. van Zoutelande tot skiën in Oostenrijk en van een vreemde eend in de bijt tot graag alleen zijn (en meer). Ik ben benieuwd naar meer van jouw reis 😉

    1. Jaaaa wat fijn en mooi die herkenning, dat wordt in maart alleen maar leuker als we elkaar zien! Heerlijk! Graag gedaan trouwens, houd van schrijven en open zijn over wat ik voel, vindt, denk, en beleef. Liefs!

  4. Wat een stoer kind vol lef was je! Om in gekleurde kleding naar school te gaan als het voorschrift ‘wit’ is! Veel bewondering voor hoe jij je eigen pad (toen al) bewandelde.

    1. Ja ik heb serieus nog eens teruggedacht naar dat moment, maar kan mezelf niet herinneren dat ik ongemak voelde. Wel nu een beetje 😉 Als ik dan al die witte truien zie, haha. Nee hoor. Ja ik heb een mooi pad. Soms heftig, maar altijd helemaal voor mij.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *