Jij kiest voor de frequentie waarop je leeft, élke dag weer!

Huiselijk Geweld

Jij kiest voor je eigen geluk, mindset en op welke frequentie je wilt leven. Elke dag weer. Ik zal uitleggen hoe ik dit bedoel. 

JA, er overkomt ons van alles. Zo belandde ik in een relatie met huiselijk geweld.

Een periode van blauwe plekken, angst, overleven en botbreuken. Nadat ik gevlucht was, heb ik drie weken in bed gelegen. Huilend. Slapend. Liggend. Piekerend. Niet in staat op te staan. Alsof mijn lichaam moest wennen aan veiligheid en het nog niet helemaal kon geloven.

"Ik wil niet werken!"

Toch stond ik op. Met behulp van mijn vader die mij liefdevol duwde richting een baan. “IK WIL NIET WERKEN!” riep ik huilend. Ik wilde in bed liggen. Mijn vader vond een baan voor me, bij een poelier. Ik vond het verschrikkelijk. Het witte schort van plastic, de geur en het gevogelte an sich. Na twee weken ‘kip scheppen’ gebeurde er iets. Ik dacht soms een paar minuten niet aan wat ik had meegemaakt en moest lachen om een grapje van een klant. Of een opmerking van een collega.

Er kwam lucht. Er kwam ruimte. Na zes weken was ik voorbij het gevoel dat het ‘leven mij overkwam’ en wilde ik niet langer in bed liggen. Sterker nog, ik wilde meer. Ik wilde verwerken, ik wilde groeien, ik wilde een andere baan en ik wilde een eigen huis (in die tijd woonden mijn zoontje en ik nog bij mijn ouders). 

Leven op een andere frequentie

Op een avond zei ik tegen mijn vader, “Ik ga deze verschrikkelijke relatie verwerken. Sterker nog: ik kom hier krachtiger uit. Ik ga een opleiding doen, ander werk zoeken, een huis en ik ga op een andere frequentie leven.” 

Of hij wist wat ik bedoelde, dat weet ik niet, maar hij snapte het voldoende. De volgende dag stapte ik een uitzendbureau binnen en binnen 1 maand werkte ik bij een grote zorginstelling in Middelburg. Ik begon in de schoonmaak, als thuishulp A. Ik mocht mijn eigen uren indelen en fietste parttime heel Middelburg door om bij oudere mensen te poetsen.

Na een jaar zei mijn toenmalige manager, “Op het hoofdkantoor zoeken ze een receptioniste, is dat iets voor jou?” JA. Ik solliciteerde en kreeg de baan. 

Ik moest wel een opleiding volgen (Schoevers Rotterdam) maar laat dat nu precies zijn wat ik wilde. 

Van receptioniste naar het secretariaat

Ik voltooide mijn opleiding en werkte als receptioniste/telefoniste en vond het geweldig. Na twee jaar moest ik op gesprek bij HRM, “We zijn op zoek naar een parttime medewerker voor op het secretariaat. Iets voor jou?” JA. Ik vond het doodeng (kan ik dit wel?) maar sprong. Als ik terugkijk op mijn werkende leven (in loondienst) was dit de leukste baan. Wat heb ik een plezier gehad en leuke vrouwen leren kennen.

Na drie jaar (ja je voelt hem al?) en 2 opleidingen solliciteerde ik naar de functie van directiesecretaresse van de directeur van maatschappelijk werk binnen dezelfde organisatie. Met zweet op mijn rug beantwoordde ik zijn vragen tijdens mijn sollicitatiegesprek en ik kreeg de baan. IK KREEG DE BAAN.

Trauma therapie

Deze man veranderde mijn leven. Klinkt lekker zwaar, maar dat deed hij. Door hem kreeg ik het vertrouwen dat ik meer kon dan dat ik dacht. Ik had dit deels al gevonden door mijn klim naar deze functie, maar dit was het laatste zetje dat ik nodig had. Na 17 jaar (!!!) voor deze werkgever te hebben gewerkt, na 3 opleidingen (MBO + HBO) en talloze uren keihard werken wist ik het. Ik ga voor mezelf beginnen. 

Wat ik nu even terloops meld, maar niet zo terloops bedoel is dat ik in deze 17 jaar minstens 10 jaar (trauma)therapie heb gevolgd en leerde hoe ik leiderschap kon nemen over mijn leven. Ik leerde mezelf goed kennen en kon uiteindelijk mijn trauma een plek geven. 

Dit is geen reclame voor 'kijk mij eens gaan'

Fast forward naar 2021 werk ik al zeven jaar als ondernemer. Leer ik vrouwen op een andere frequentie te leven en zichzelf écht te leren kennen en alles uit zichzelf te halen, zodat ze als moeder kunnen verbinden en energetisch kunnen communiceren met hun kinderen. Vanuit verbinding met jezelf in verbinding met je kind. Wie had dat gedacht? IK!

Nee dit is geen reclame voor ‘kijk mij eens gaan’, dit is serious business. Ik kies nog elke dag om te leven op deze frequentie. Is het leven dan 100% leuk, avontuurlijk en fun? NEEN. Maar vaak wel. Omdat ik nog elke dag (al vanaf het moment dat ik het tegen mijn vader zei) tegen mezelf zeg: 

VANDAAG KIES IK -NO MATTER WAT ER GEBEURT- VOOR MEZELF, DEZE FREQUENTIE, GELUK, LIEFDE, AVONTUUR EN VRIJHEID. 

Tegenslagen zijn inmiddels lessen en irritaties spiegels. De frequentie blijft hetzelfde en ik kan je zeggen… Het is hier goed toeven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *