Leven met PTSS (posttraumatische stressstoornis)

Wanneer je googled ‘wat is ptss’ krijg je het volgende: “Als u iets ergs heeft meegemaakt, bijvoorbeeld geweld of een ongeluk, kunt u klachten krijgen. De nare gebeurtenissen komen steeds terug in uw gedachten of dromen, u kunt het niet tegenhouden. Dat geeft heftige emoties: u bent bang, boos en/of verdrietig.”

Door de rechtszaak tussen Johnny Depp en Amber Heard werd ik getriggerd door de laconieke manier van het gebruik van deze term en ga ik proberen uit te leggen hoe het is om met PTSS te leven. 

Gister was ik aan het lunchen met mijn beste vriendin, al sinds de brugklas, en spraken we over onze levens. Over wat we beide hebben meegemaakt (partnergeweld) en hoe dit nú, als volwassen vrouwen met partners en kinderen, nog steeds een rol speelt in ons leven. 

De uitdagingen die ik ondervind van gediagnostiseerd PTSS zijn de volgende:

  • Bang alleen én in het donker.
  • Snel schrikken (snellere hartslag, bevriezen en trillen).
  • Extreme angst voor plekken waar ik niet direct een uitgang heb (zoals escape rooms, liften, maar ook een toilet of een te drukke plek zoals een concert of overvol restaurant).
  • Bepaalde situaties in mijn leven mezelf niet meer kunnen herinneren.
  • Een enorm hoge vorm van alertheid/opperste staat van paraatheid.
  • Angst wanneer iemand achter me aan de trap op rent of loopt op straat als ik alleen loop.
  • Gedesoriënteerd en in paniek wakker worden een aantal nachten per week. 

Tijdens deze bewuste lunch kwam er (schijnbaar) een mooie auto voorbij en ik zat met mijn rug richting de deur. “Hé, kijk!” zei mijn vriendin tegen me en ze wees naar de deur. Toen ik mezelf omdraaide zag ik een lange man de deur inlopen met een zwart mondmasker voor zijn mond en neus. 
Mijn gedachtes: “Een overvaller, hij gaat iets doen, ben ik veilig, waar kan ik heen, wat als hij naar onze tafel komt en wat nu als hij ons iets aandoet?” Van 1 tot 100 in een seconde. Stress! Door behandeling van een traumaspecialist kan ik mezelf inmiddels weer naar die “1” krijgen, maar dit om je even inzage te geven in hoe dit werkt. 

De paniek die je voelt wanneer er een angstige situatie zich voordoet (die voor anderen vaak niet als angstig wordt gezien) voel je in je keel. Alsof twee handen langzaam de lucht uit je keel knijpen. Overal is potentieel gevaar en kan er iets gebeuren. Ik slaap heel erg goed (wat vaak het tegenovergestelde is bij PTSS), maar schrik zeker een paar keer in de week wakker omdat ik denk dat er iemand naast mijn bed staat.

Dit ben ik, volledige openheid over mijn PTSS. Zodat het een gezicht krijgt. Zodat je weet dat wanneer je uit een situatie van geweld stapt, het eigenijk pas begint

Mijn vriendin vertelde gister over EMDR en dat ze daar enorm veel baat bij had. Maar het idee dat ik alles opnieuw moet doormaken, schrok me af. Soms voelt het oneerlijk. Door de vuisten van iemand anders heb ik levenslang, maar dan volgt direct de gedachte: Neen. Ik ben niet deze situatie. Ik heb dit meegemaakt, maar bén het niet.

Levenslang heb ik niet, want ik werk aan mezelf. Pel lagen af. Kijk mijn sh*t aan. Word mezelf bewust van waar bepaalde reacties en gedragingen vandaan komen en ga juist aan wat ik spannend vind (zoals alleen op reis). Met vallen en opstaan. Met tranen en met een lach. Met beven als een rietje en barsten van geluk. Met verdriet en heel veel plezier.

Dit ben ik en die acceptatie? Die gaf me mijn zuurstof terug.

Noot: Tips/therapieën, en/of andere goedbedoelde oplossingen, bedank ik liefdevol voor. Ik weet waar ik sta, wat voor pad ik gelopen heb én waar ik naartoe mag. Dankzij de holistische traumaspecialisten die mij begeleiden.

Nieuwsgierig naar meer?

Maandelijks verstuur ik een pamflet over hedendaagse zoektochten.

6 reacties op “Leven met PTSS (posttraumatische stressstoornis)”

  1. 🤍 dankjewel voor het delen.
    Dezelfde diagnose (andere oorzaak) en ik sta ook altijd volop ‘aan’ 🚨
    Emdr, heel veel andere therapieën en innerlijk werk hebben bij mij de scherpe randjes van mijn vaak pijnlijke verleden gehaald.

    1. Ja “aan” staan… Altijd “aan” staan. Zo herkenbaar. Vermoeiend ook hé?
      Daarom is slapen een grote hobby 😉 Ja mooi! Ik ga mezelf er toch eens in verdiepen! Liefsss en dank je wel voor je reactie!

    2. Wat mooi dat je hier zo open over bent. Een dik compliment hoor.
      Als EMDR Practitioner kan ik het toch niet nalaten om te noemen dat ik denk dat EMDR je echt kan helpen om de laatste scherpe randjes eraf te halen. Heel veel mensen vinden EMDR een eng idee, maar het wordt nooit enger dan wat je werkelijk hebt meegemaakt.
      Welk pad je ook loopt, heel veel succes en sterkte!

      1. Dank je wel Marlous! Fijn dat je het noemt, ik ben mezelf er al in aan het verdiepen en was het (denk ik) wel van plan. Fijn dat het de scherpe randjes weghaalt, al heb ik er best wat 😉 Dank je wel voor je reactie! Lieve groetjes!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *