Mijn allereerste truffelceremonie #1

Jij? Een jaar niets doen?

“Wat the fuck ga jij doen een jaar lang? JIJ? Zo’n ondernemend type!” Een heel goede vriendin sprak zichzelf uit. Ik moest er hard om lachen, want ze kent mij goed.

Ik ben niet het type om niets te doen (althans heel lang dan). Fijn om een dagje niets doen of een week. Een paar weken lukt ook nog wel. Maar een jaar? Goed, begrijp met niet verkeerd: IK GA NOG WEL IETS DOEN HE?
Ik ga niet een jaar lang alleen maar op de bank hangen en in het bos wandelen (wel vaak though). Enfin…

Ik ga dus in overgave voor wat er komt.

Truffels? Instant allergie!

Ik ga mijn lichamelijke klachten diep in de ogen aankijken (conditie opbouwen en daardoor meer longvolume creëren en ik wil heel graag wat kilo’s afvallen, maar over het afvallen later meer). 

Ik ga mezelf eens heel goed leren kennen.

Ik ga doen waar ik al heel lang geen tijd voor maakte en/of steevast negeerde. Zoals een truffel ceremonie. Waarbij ik in eerste instantie door een dikke laag weerstand heen moest baggeren.

Want? Nou, iedereen doet het nu en dan ben ik daar instant allergisch voor.

Ik zag mezelf al rond een kampvuur dansen in een lange jurk en op handen en knieën een plekje zoeken om mijn behoefte te doen. Ja, dit kwam omdat ik ooit eens op een beurs heb gestaan, waarbij iemand het nodig vond dit uitgebreid met me te delen.

En ondanks dat we vaak denken dat we het vergeten, blijft dit onbewust hangen en komt dit op het juiste moment weer naar boven. Bij mij wel in iedergeval.

Ik zal je het verhaal verder besparen (probeer ik zelf nog altijd te vergeten, aangezien ik in plaatjes denk).

De notoire controle freak

Toen ik begreep dat de lieve Carlijn (waar ik weleens mee samen werk en afspreek om te wandelen en te eten) truffel ceremonies 1-op-1 deed, voelde ik ineens minder weerstand.

Toch besloot ik het toentertijd niet te doen.

Tot het een paar weken geleden ineens weer op mijn pad kwam.
Van diverse kanten zelfs.
Ineens voelde ik die JA.
Het is tijd.

Tijd waarvoor en wat gaat het me dan brengen? Don’t know.
Heb ik een hulpvraag? Nope.

Voor een notoire controle freak is het loslaten van controle dus best een dingetje, maar hè: overgave = overgave. Mijn pad van dit jaar.

Plus dat ik voel dat ik dit mag doen. Dat is de reden waarom ik alles doe wat ik doe. Voel ik een JA? Dan is het een ja. 
Voel ik een NEE? Dan is het een nee.

Dit weekend ga ik dus deelnemen aan de ceremonie en aanstaande zaterdag rijd ik naar een hutje op de hei ergens in Zeeland.

Toilet aanwezig!

Als ik heel eerlijk ben voel ik wel wat kriebels.

Niet omdat het Carlijn is.
Niet omdat het een truffel ceremonie is.

Omdat ik voel dat het tijd is om een stukje verdriet -dat ik al zo lang vasthoud- aan te kijken en dat vind ik me toch een partij spannend.

Er is gelukkig wel een toilet in het huisje aanwezig. 
Dat dan weer wel.

2 reacties op “Mijn allereerste truffelceremonie #1”

  1. Topwuuf! Ik ben heel benieuwd hoe je dat gaat ervaren en of het je brengt wat je zoekt….ik durf (nog)niet, die controle hè😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *