Over relaties en het creëren van je eigen (leef)regels

Ik maak mijn eigen regels

Ik creëer mijn eigen regels in mijn leven.
Regels die werken voor mij en daardoor voor mijn gezin.

Leefregels die mij voeden en me het leven laten leiden dat bij mij past, waardoor ik een betere vrouw, vriendin, moeder en partner kan zijn.

Wij bepalen zelf of we deze regels baseren op ons innerlijk verlangen, de persoon die we in de kern zijn, of op het maatschappelijk verlangen.

Er is geen goed of fout hierin, want daar geloof ik niet in. Het leven is in mijn ogen een leerproces waarin we zelf keuzes maken (wanneer we die privilege hebben) en de verantwoordelijkheid dragen voor die keuzes.

Voor mij werkt het, in het heden dat ik nu ken, om de verwachtingen van de maatschappij los te laten.

Samen zijn is niet “huisje-boompje-beestje” en “ze leven nog lang en gelukkig”.

Ga bewust de afhankelijk aan

Het is een afhankelijkheid naar elkaar toe, en deze ook heel bewust aangaan, en samen een leven opbouwen. Maar het gaat voor mij nog veel dieper.

Het is twee individuen blijven en toch samen één worden. Het is alleen blijven groeien en ook samen. Het is alleen kunnen zijn en ook samen. Het is loslaten en samenkomen.

Waarbij het alleen net zo belangrijk is als het samen en soms nog wel belangrijker. Ik ben van nature een einzelgänger. Het wonen in ons tiny house (mijn Koekendoosje) is voor mij opladen. Ademen. Vrijheid. Rust.

Hoofd uit, Hart aan.

Voor Alex is het dat niet. Het is voor hem een plek waar ik ben, zijn samen, maar die zijn alleen niet voedt. We weten dit van elkaar, we respecteren dit en zien de situatie voor wat het is.

Het is een alleen voor mij en een samen voor hem.

Gister zei iemand tegen me, “maar wat vinden mensen er dan van als je daar ook alleen zit?” en ik snapte de vraag. Er is alleen geen antwoord. Het loslaten van wat de maatschappij vindt, is f*cking lastig.

Constante mindf*ck

Het is een constante mindf*ck waarbij je jezelf ook kritisch mag vragen of dit wellicht je eigen conditioneringen zijn die tegen je spreken?

Waarbij ik uiteindelijk altijd uit kom op het volgende.

Alleen wanneer mijn ‘alleen’ gevoed wordt, kan mijn ‘samen’ ontstaan. Niet alleen met Alex en onze kinderen, maar ook het andere samen.

Ik gun mijn ‘samen’ daardoor altijd de beste verbinding met mij door mijn alleen te voeden.

Niemand leeft jouw leven, niemand voelt jouw hart en hoort de woorden in jouw hoofd, waardoor een ander áltijd vanuit een ander hokje zal kijken.

En een mening dus nooit echt van toepassing op jouw leven kan zijn.


Noot:
Deze post schrijf ik vanuit mijn huidige privileges in dit leven. Er zijn momenten in mijn leven geweest waarin ik deze tekst niet had kunnen schrijven, omdat ik hem gewoonweg niet kon leven. Dankbaar dat ik hem nu kan schrijven, en belangrijker: dat ik hem mag leven. Ik ben mezelf ervan bewust dat deze tekst dus niet voor iedereen is.

8 reacties op “Over relaties en het creëren van je eigen (leef)regels”

  1. Mooi verwoord en helemaal waar…. als iedereen nou eens de programma’s los gaat laten zoals het “moet zijn” en kijkt naar wat “mag zijn, en “mag gebueren” zoals je het zelf wilt en ziet…. wat zou dat een bevrijding zijn voor velen🤗💫❤

    1. Exact dit! Als we nu alles eens gewoonweg loslieten wat we weten en onze eigen regels gaan maken (en respect hebben voor de ander zijn/haar/hun regels.. Zijn we al een heel eind op weg. Toch? Dat is zeker een bevrijding.

  2. Mooi stuk Ras. Je zal dankbaar zijn dat Alex jouw dit alleen zijn gunt en weet dat je dan een beter samen hebt.
    Ik ben van nature nieuwsgierig dus vroeg mij af: hoe voedt Alex zijn alleen?
    Dikke kus Annelies

    1. Dank je wel en daar ben ik zeker enorm dankbaar voor. Leuke vraag, toevallig vroeg ik het hem toen hij het stuk als eerste las. Sporten (o.a. elke maandagavond “oude mannen” basketbal haha) was zijn antwoord (en nee dat herken ik dan weer niet haha). Maar ook met zijn vrienden op pad en lezen. Het liefst op ons dakterras. Boekje, zon en koffie (zonder mijn geklets haha).

  3. Ik merk dat ik het alleen zijn zo hard nodig! Idd om een betere moeder te zijn, vriendin, zus en in welke relatie dan ook. Het is idd de maatschappij of je omgeving die het soms gek vinden. Maar juist om even alleen te zijn, kan ik opladen om een betere ik te worden! Dank voor je blog. Soms had ik het idee dat ik zo egoïstisch was. Maar ik kon die gedachte ook weer snel parkeren.
    Liefs Xel

    1. Ja ik heb dat ook inderdaad, herkenbaar he El? Ja die gedachte ken ik, ben ik niet egoïstisch? Denk ik niet teveel aan mezelf? Maar idd, wanneer we die tijd nemen denken we juist aan onszelf en dus aan de ander. Liefs!

  4. Leuk stukje om te lezen. Het is niet voor iedereen weg gelegd. Niet iedereen kan dit en willen het wellicht ook niet. Ik zie aan jou dat het je goed doet. Lex geeft jou daarvoor ook de ruimte. Niet iedere man kan dit. Zelf vind ik dat het gezond is om je eigen leven te leiden. Dus niet alles samen. Anders wordt het één grote sleur.
    Ik ben heel trots op jou hoe je nu in het leven sta. Liefs mij. 😘🌹

    1. Ja mooi, we geven elkaar die ruimte en dat maakt dat ook samen groeien een leerproces is. Ik vind het ook heel gezond om je eigen dingen te hebben.. Lief van je mam, dank je wel!!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *