Van notoire bankhanger naar elke dag 10k

HOLY F*CK, 15 kilometer?!

HOLY F*CK. Ik wandelde vorige week 15 kilometer. November vorig jaar kon ik 10 stappen zetten. Ik herhaal: 10 stappen. En NEEN, ik deel dit niet omdat ik applaus wil.

Hear me out.

Tijdens C* kwam ik erachter dat er flink wat ontstekingen in mijn lijf zaten

Van 0 tot 80 en dan opgeven!

Mijn longvolume was na LONG C*** tot het vriespunt gedaald. Niet door het virus, maar door het onderliggend lijden dat ze ontdekten. Diverse ontstekingen (waaronder bij mijn hartzakje) die ik (althans de klachten) al langer negeerde. Mijn kop zat in het zand. 

Dus toen de arts, samen met mij, een behandelplan opstelde, zei ik tegen hem: “Ik ga wandelen en op die manier mijn conditie opbouwen (en afvallen). Maar ik ga óók mijn shit aankijken!” 

Hij moest lachen. Ik geloof namelijk heilig dat lichamelijke klachten ontstaan vanuit emotie en dat ons lijf ons iets wil vertellen. “Akkoord, wandelen is een goed idee. Bouw het wel langzaam op.” Hij kent me inmiddels, gezien de laatste opmerking. Ik kan van 0 tot 80 gaan en dan abrupt stoppen.

Hier was ik iets beter (na 6 weken koorts) maar zoals je ziet nog niet helemaal hersteld, al probeer ik dat wel uit te stralen 😉

De hoogste vorm van zelfliefde

De eerste week liep ik 50 stappen en de tweede week 100 stappen. Zo bouwde ik het langzaam op. Stapje voor stapje, meter voor meter. 

Elke dag een wandelAVONTUUR. Elke dag een paar uur op pad. Elke dag een buitenpicknick.

Ondanks dat mijn lijf en longen onderweg riepen: “SERIEUS?!”, wilde ik de trails afmaken die ik liep. Eerlijkheidshalve moet ik je dus wel vertellen dat ik echt geschrokken ben van hoe ziek ik ben geweest én de slechte conditie waarin ik verkeerde. 

Ik besloot naast het wandelen nóg meer de stilte op te zoeken en naar de krochten van mijn ziel af te reizen (een onderdeel hiervan was o.a. mijn truffelceremonie, maar daarover later meer). Je shit aankijken is de hoogste vorm van zelfliefde. Ik dacht serieus dat ik dat al deed, maar ik mocht een laag dieper.

Tijdens een van de eerste wandelingen!

Gezondheid & Shit ruimen

Momenteel zit ik dus op 10 kilometer per dag en vorige week hikete ik dus 15 kilometer. Een euforisch moment, want ik was voordat ik ziek werd een notoire bankhanger en deed serieus álles met de auto. Daarnaast ben ik inmiddels al 10 kilo kwijt (daarover later meer) op een voor mij gezonde manier en voel ik mezelf zoveel beter, energieker en blijer. Want dat laatste… Dat was al even geleden. 

Nú voel ik het verschil. Nú voel ik pas wat ik letterlijk en figuurlijk met mij meedroeg. Nú voel ik echt dat mijn keuze om een sabbatical te nemen voor een jaar de juiste is. Het komende jaar ga ik mezelf focussen op mijn gezondheid en de shit die ik tegenkom onderweg. 

Ik ben niet sportief?!

Ik ben er dus achter dat het feit dat ik overtuigd was niet sportief te zijn een conditionering bleek te zijn. Ik begrensde mezelf op dit vlak, omdat ik niet in die spiegel wilde kijken. Ik ben er inmiddels ook achter dat ik er écht van geniet om elke ochtend (of middag) een paar uur ergens door de natuur te struinen. Soms met een vriendin, soms alleen, soms met mijn gezin, maar altijd met mijn gele jas en gele rugzak (gevuld met o.a. een rol toiletpapier, bananen en thee). Elk avontuur stop ik om te picknicken en het voelt ook élke dag alsof ik een nieuw verhaal aan het schrijven ben.

Enjoy the journey!

Dit verhaal heeft natuurlijk een vervolg, want mijn sabbatical gaat officieel pas per 1 april 2022 in. Wie weet waar of wat het mij nog meer mag brengen? Who knows. Ik weet alleen dat ik immens geniet van deze reis, zonder een precies einddoel voor ogen te hebben en dat is voor nu voldoende. 

7 reacties op “Van notoire bankhanger naar elke dag 10k”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *