Een verliefd stel (POV: in een veld vol madeliefjes). Een beetje lachen tegen elkaar. Beetje tegen elkaar aan schuren (ja, ik ben oud). Zonnetje erbij. Gooi er een warm filter overheen en je hebt het bewijs: de perfecte relatie bestaat.
Nou? Niet dus. Alex en ik zijn inmiddels 25 jaar samen en ik kan je verzekeren dat we al die jaren niet hand in hand door een veld met madeliefjes hebben gehuppeld. Er waren veel madeliefjes, absoluut, maar er waren ook distels. Brandnetels. Modder. Onweer. En momenten waarop we dat hele fucking veld het liefst in de fik hadden gestoken. En weet je? Volgens mij geldt dat voor veel meer relaties dan we van elkaar weten.
Geen enkele relatie gaat alleen maar over rozen
We zien stelletjes hand in hand (lees: date night) op het terras zitten. Samen op vakantie, kussend op het strand. Die grote bos rozen op Valentijnsdag. Een jubileum met de tekst “nog steeds mijn allerbeste vriend” eronder.
Hartjes. Champagne. Zonsondergangen. Weekendjes Parijs.
Wat we niet zien, is wat er een uur vóór die foto gebeurde. Misschien hadden ze ruzie in de auto. Misschien hebben ze al maanden geen seks. Misschien voelt één van de twee zich eenzaam binnen de relatie. Misschien praten ze al weken langs elkaar heen. Misschien heeft zij die ochtend nog gedacht: wil ik dit eigenlijk nog wel? Of misschien gaat het hartstikke goed met ze. Dat kan óók. Het punt is: we weten het niet. En toch zijn we ontzettend goed geworden in het vergelijken van onze binnenwereld met de buitenkant van een ander.
En toen kregen we social media
Alsof relaties van zichzelf nog niet ingewikkeld genoeg waren, kregen we er ook nog Instagram bij. Daar zien we de stedentrips (guilty, maar in my defense: ik plaats alleen mezelf en eten), bloemen, huwelijksaanzoeken en ontbijtjes op bed. We zien zelden: “goedemorgen allemaal. We hebben gisteren twee uur ruzie gemaakt omdat ik me niet gehoord voelde en hij dacht dat ik hem ergens de schuld van gaf wat ik helemaal niet bedoelde. Fijne dinsdag!” Terwijl dát óók relaties zijn.
Social Media heeft niet alleen een ideaalbeeld gecreëerd van hoe ons lichaam, huis, carrière en leven eruit zou moeten zien, maar ook de liefde is een etalage geworden. Als je maar vaak genoeg naar die etalage kijkt, kun je vanzelf gaan denken: waarom hebben wij dat niet? Waarom verrast mijn partner mij nooit? Waarom gaan wij niet ieder weekend samen op pad? Waarom hebben wij niet zoveel seks? Waarom kijkt hij niet meer zo naar mij? Waarom lachen wij niet voortdurend samen? Waarom voelt onze relatie soms zo verdomde moeilijk terwijl het bij anderen allemaal zo vanzelf lijkt te gaan? Misschien omdat het daar óók niet altijd vanzelf gaat. Je ziet namelijk alleen hun madeliefjes en niet hun brandnetels.
Een goede relatie is niet hetzelfde als een probleemloze relatie
Dat vind ik misschien wel een van de grootste mis(ver)standen over liefde. Dat je de juiste persoon hebt gevonden wanneer het allemaal makkelijk gaat. Dat ruzie automatisch betekent dat er iets mis is. Alsof twijfel niet mag bestaan. Alsof aantrekkingskracht altijd vanzelf blijft stromen. Alsof je na twintig jaar nog precies dezelfde mensen bent als toen je verliefd werd. Neen. Je krijgt kinderen. Of niet. Je verliest mensen. Je verandert. Je lijf verandert. Je verlangens veranderen. Werk, geld, seks, gezondheid, familie, stress en de complete inhoud van het leven wandelen ondertussen gewoon jullie relatie binnen. En dan moeten twee mensen met ieder hun eigen geschiedenis, triggers, verwachtingen, angsten en gebruiksaanwijzing ook nog proberen elkaar te blijven begrijpen. Succes ermee.
Wij hebben onze eigen stormen gehad
Na 25 jaar samen kan ik je vertellen dat de liefde prachtig is. Maar soms spuuglelijk. Wij hebben gelachen tot we buikpijn hadden. Avonturen beleefd. Drie prachtige kinderen. Een kleinzoon. Mooie herinneringen gemaakt (en nog). Elkaar liefgehad (ook nog steeds). Maar we hebben ook storm gehad. Tsunami’s.Vulkaanuitbarstingen. En hier en daar soms nog een klein tyfoontje. Er zijn momenten geweest waarop we elkaar totaal niet begrepen. Waarop boosheid het gesprek overnam. Waarop we dingen invulden voor de ander. Waarop luisteren verdween en verdedigen begon. En juist daar heb ik (wij) ontzettend veel geleerd. Dat boosheid vaak een verhaal vertelt. Dat zwijgen niet automatisch vrede betekent. Dat een grens iets anders is dan een muur. Dat je kunt zeggen wat iets met jou doet zonder de ander verantwoordelijk te maken voor alles wat jij voelt.
En vooral: dat liefde alleen niet genoeg is als je niet leert hoe je met elkaar omgaat wanneer het moeilijk wordt.
Misschien moeten we stoppen met streven naar de perfecte relatie
En beginnen met streven naar een echte relatie. Eentje waarin je mag zeggen dat je iets mist. Waarin seks besproken mag worden. Waarin verlangen(s) bestaat. Waarin je soms verschrikkelijk boos kunt zijn en tóch kunt leren hoe je elkaar niet volledig afbreekt.
Waarin je liefdevolle maar keiharde grenzen mag hebben. Waarin je niet altijd allebei hetzelfde hoeft te willen. Waarin je niet hoeft te verdwijnen om de relatie te behouden. Waarin je fouten maakt, verantwoordelijkheid neemt, opnieuw probeert en soms moet toegeven: “shit. Hier had jij gewoon gelijk.”
En ja, misschien betekent een eerlijke relatie soms ook dat je moet onderzoeken of samen verdergaan nog wel is wat jullie allebei willen. Of tijdelijk gescheiden leven omdat samen even niet meer lukt. Ook dát hoort bij liefde. Dus de volgende keer dat je langs een stel scrolt dat verliefd op Bali in een infinity pool hangt terwijl jij naast iemand op de bank zit die al twintig minuten filmpjes op zijn telefoon kijkt: adem even in- en uit. Je kijkt naar een foto, niet naar een relatie. Je kent hun gesprekken niet. Hun slaapkamer niet. Hun stiltes niet. Hun ruzies niet. Hun twijfels niet. Hun geschiedenis niet. Net zoals zij die van jullie niet kennen.
Laat die perfecte plaatjes lekker perfecte plaatjes zijn. Je hoeft niet romantischer, spannender, seksueler of gelukkiger te zijn omdat iemand anders een mooie foto van zijn relatie online zet. Je hoeft niet ieder weekend samen op pad (mag natuurlijk wel), elkaar dagelijks publiekelijk de liefde te verklaren of op dinsdagochtend croissants voor elkaar te bakken om een goede relatie te hebben.
Kijk niet naar wat een ander laat zien. Kijk naar wat er bij jullie gebeurt als niemand kijkt.
Kunnen jullie lachen? Praten? Elkaar aanraken? Eerlijk zijn? Grenzen aangeven? Sorry zeggen? Elkaar missen? Elkaar terugvinden? En is er ruimte om te zeggen dat het soms gewoon even kut is?
Dáár zit je relatie. Niet in een reel van vijftien seconden. En mocht het bij jullie op dit moment helemaal niet voelen als een veld vol madeliefjes: misschien betekent dat niet meteen dat jullie liefde mislukt is.
Misschien staan jullie gewoon midden in de storm. En dan hoef je echt niet beter te leren poseren, maar mag je samen leren varen.
Als vrouwencoach en ervaringsdeskundige op het gebied van huiselijk geweld zet ik me al jaren in om meer bewustwording rondom dit onderwerp te creëren. Mijn verhaal en inzet kregen daarbij aandacht in diverse grote media. Ik werkte mee aan twee landelijke docu’s en schreef twee boeken over dit onderwerp bij gerenommeerde uitgeverijen.
