Over jezelf accepteren, onzekerheid over je lichaam en de vrijheid om je eigen keuzes te maken.
Ergens hebben we onszelf wijsgemaakt dat het leven pas écht begint wanneer we een betere versie van onszelf zijn. Wanneer we vijf kilo zijn afgevallen, onze buik platter is, we meer zelfvertrouwen hebben of eindelijk eens ophouden met ons druk maken over wat andere mensen van ons vinden.
Tot die tijd bewaren we dat ene jurkje achter in de kast, vermijden we foto’s waarop ons hele lichaam zichtbaar is en beloven we onszelf dat we volgend jaar écht wat vaker gaan zwemmen. Misschien zelfs in bikini. Als we ons tegen die tijd tenminste wat prettiger voelen in ons lichaam. En ondertussen verstrijken de zomers. Worden we ouder. Gaan anderen op reis, dansen, zwemmen en leven. Terwijl wij nog even wachten tot we onszelf goed genoeg vinden.
Ik vind dat eigenlijk een behoorlijk verdrietige gedachte. Niet omdat ik vind dat iedereen maar tevreden moet zijn met zichzelf, maar omdat ik het zonde vind wanneer vrouwen hun leven op pauze zetten vanwege een lichaam dat niet voldoet aan het plaatje in hun hoofd.
Jezelf accepteren betekent niet dat je niets mag veranderen
Laat ik daar duidelijk over zijn: ik heb helemaal niets tegen afvallen. Ook niet tegen sporten, gezonder eten, een andere kledingstijl of iets aan je uiterlijk willen veranderen. Je mag jezelf ontwikkelen, sterker worden en besluiten dat je iets anders wilt. Maar ik vind het veel interessanter om te kijken vanuit welke overtuiging je dat doet.
Wil je afvallen omdat je beter voor je lichaam wilt zorgen, meer energie wilt ervaren en je prettig wilt voelen? Of wil je afvallen omdat je jezelf momenteel eigenlijk niet kunt uitstaan? Omdat je vindt dat je met jouw buik niet naar het strand kunt, bepaalde kleding niet mag dragen of pas aantrekkelijk bent wanneer de weegschaal een ander getal aangeeft?
Dat lijkt misschien een klein verschil, maar psychologisch gezien is het een wereld van verschil. In het ene geval probeer je goed voor jezelf te zorgen. In het andere geval probeer je jezelf te veranderen omdat je vindt dat je zoals je nu bent niet goed genoeg bent. En het vervelende is dat die laatste overtuiging niet vanzelf verdwijnt wanneer je vijf kilo bent afgevallen. Er is namelijk een behoorlijke kans dat die kritische stem in je hoofd gewoon een nieuw onderwerp vindt.
Onzeker over je lichaam? Wie bepaalt eigenlijk wat je mag?
Ik vraag mezelf weleens af hoeveel vrouwen zichzelf plezier ontzeggen omdat ze voortdurend bezig zijn met hoe ze eruitzien? Wat denk jij? Hoeveel vrouwen niet spontaan het water induiken, omdat ze eerst nadenken over hun bovenbenen. Hoeveel vrouwen tijdens het dansen meer bezig zijn met hun buik dan met de muziek. En hoeveel vrouwen zich ‘s ochtends aankleden vanuit de vraag wat hun lichaam het beste verbergt, in plaats van waar ze zich vandaag fijn in voelen?
We hebben van ons lichaam iets gemaakt dat voortdurend bekeken, beoordeeld en verbeterd moet worden. Terwijl het in de eerste plaats het lichaam is waarmee je leeft. Waarmee je loopt, danst, vrijt, werkt, reist, lacht en de mensen van wie je houdt omhelst. Dat betekent niet dat je iedere ochtend verliefd naar jezelf in de spiegel moet kijken. Er zijn dagen waarop je jezelf prachtig vindt en dagen waarop je denkt: “nou, dit is het dus vandaag”.
Maar waarom zou de mening (want dat is het) die je op dinsdagochtend over je buik hebt, moeten bepalen hoeveel plezier je die middag mag hebben?
Bang voor wat anderen denken
Diezelfde onzekerheid beperkt zich natuurlijk niet tot ons lichaam. Ze duikt ook op wanneer we iets willen ondernemen dat anderen misschien vreemd vinden. Alleen uit eten gaan bijvoorbeeld. Of in je eentje naar de bioscoop, een weekend weg of een concert bezoeken.
Ik vind het fascinerend dat we alleen ergens naartoe gaan nog steeds zo snel associëren met eenzaamheid. Alsof je pas een volwaardig gezellig mens bent wanneer er iemand tegenover je aan tafel zit.
Stel je voor dat je ontzettend veel zin hebt in een goed diner. Je hebt tijd, je hebt trek en je weet precies waar je wilt eten. Maar je gaat niet, omdat je niemand hebt om mee te nemen. Niet omdat je zelf niet wilt, maar omdat er ergens in je hoofd een stemmetje zegt dat mensen het vast zielig vinden wanneer je alleen aan een tafeltje zit.
En dus blijf je thuis.
Niet omdat je geen vrijheid hebt, maar omdat je jezelf die vrijheid niet geeft. Dat is precies wat de angst voor de mening van anderen kan doen. Je gaat je gedrag aanpassen aan reacties die misschien nooit komen. Je bedenkt alvast wat mensen zouden kunnen denken, vult hun oordeel voor ze in en besluit vervolgens dat je iets maar beter niet kunt doen.
Best bijzonder eigenlijk. Dat volslagen onbekenden, die waarschijnlijk vooral bezig zijn met hun eigen leven, zoveel invloed kunnen hebben op het jouwe.
Vrijheid van handelen begint niet bij meer zelfvertrouwen
Veel vrouwen denken dat ze eerst meer zelfvertrouwen moeten krijgen voordat ze bepaalde dingen durven. Eerst minder onzeker worden, eerst zichzelf volledig accepteren en dan eindelijk doen waar ze zin in hebben, maar volgens mij werkt het andersom.
Zelfvertrouwen ontstaat doordat je ervaringen opdoet. Doordat je merkt dat je prima alleen kunt lunchen. Dat je een heerlijke middag kunt hebben in een jurk waarin je buik zichtbaar is. Dat je kunt dansen zonder dat iemand zich druk maakt over jouw bewegingen. En zelfs als iemand er wél iets van vindt, dat je daar niet aan onderdoor gaat. Vrijheid betekent voor mij niet dat je nooit meer onzeker bent of dat de mening van anderen je helemaal niets meer doet (klik hier om het verhaal daarover te lezen). We zijn mensen. We willen erbij horen, gezien worden en geaccepteerd worden. Daar is op zichzelf niets mis mee. Het wordt alleen ingewikkeld wanneer dat verlangen zo groot wordt dat je jezelf steeds minder ruimte geeft om te doen wat jij eigenlijk wilt.
Dan ben je niet meer bezig met leven vanuit je eigen verlangens, maar met het voorkomen van mogelijke afwijzing. En dat is een behoorlijk vermoeiende manier van leven.
Je hoeft niet te wachten op een betere versie van jezelf
Misschien wil je de komende maanden afvallen. Misschien wil je sterker worden, een andere baan zoeken, je relatie verbeteren of werken aan een negatief zelfbeeld. Allemaal prima. Ik hoop zelfs dat je blijft groeien en ontdekken wat goed voor je is. Maar ik hoop vooral dat je jezelf ondertussen niet vergeet.
Dat je vandaag al die kleding aantrekt waar je blij van wordt. Dat je beweegt op een manier die bij jouw lichaam past. Dat je ergens naartoe gaat omdat jij daar zin in hebt, ook wanneer niemand met je mee wil. Dat je keuzes maakt die niet iedereen begrijpt en dat je leert verdragen dat andere mensen daar misschien iets van vinden.
Want er komt waarschijnlijk nooit (sorry, not sorry) een dag waarop je lichaam perfect is, iedereen je aardig vindt en je hoofd uitsluitend vriendelijke gedachten produceert. En zelfs als die dag zou bestaan, lijkt het me nogal zonde om daar je hele leven op te wachten.
Je mag werken aan de vrouw die je wilt worden, zonder de vrouw die je vandaag bent voortdurend af te keuren.
Misschien is dat wel de vrijheid waar het uiteindelijk om draait. Niet dat alles aan jezelf of je leven precies is zoals je het wilt, maar dat je jezelf niet langer verbiedt ervan te genieten zolang dat niet zo is. Dus draag die jurk. Ga alleen uit eten. Dans! Laat je fotograferen. Verander van gedachten en maak vooral keuzes die voor jou goed voelen.
Je leven begint namelijk niet vijf kilo lichter. Het is allang begonnen.
